କୁହାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ହୁଏ, ଅନ୍ୟାୟ ବଢ଼ିଯାଏ ଏବଂ ସତ୍ୟ ପରାଜିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଅବତାର ନିଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଆଜି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି—ପ୍ରଭୁ ଆସିବେ ତ କେଉଁଠି? ମନ୍ଦିରରେ? ନା ସେହି ସମାଜରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷ ନିଜ ବିବେକକୁ ନିଲାମ କରିସାରିଛି?
ଆଜି ସତ୍ୟର ଦାମ କମ୍, ମିଛର ବଜାର ବହୁତ ବଡ଼। ନୀତିର କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ଭାବଧାରାର ବୋଲି ହସାଯାଉଛି, ଆଉ ସୁଯୋଗବାଦୀଙ୍କୁ ଚତୁର ବୋଲି ସମ୍ମାନ ମିଳୁଛି। ଦୁର୍ନୀତି ଆଉ ଲଜ୍ଜାର ବିଷୟ ନୁହେଁ, ବରଂ କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସଫଳତାର ସିଢ଼ି।
ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ ଗରିବ ଲୋକ ହଠାତ୍ ଦେଶର ଶକ୍ତି ହୋଇଯାଏ। ଭୋଟ ପରେ ସେହି ଲୋକଟିଏ ଫାଇଲ ନମ୍ବରରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ। ବିକାଶର ବଡ଼ ବଡ଼ ଘୋଷଣା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବେକାର ଯୁବକର ହାତ ଖାଲି, ଚାଷୀର ମୁହଁ ଶୁଖିଲା ଏବଂ ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେଉଛି।
ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଏବେ ନୂଆ ଧର୍ମଗ୍ରନ୍ଥ। ସତ୍ୟ ଯାଞ୍ଚ କରିବାଠାରୁ ଫରୱାର୍ଡ କରିବା ଅଧିକ ସହଜ। ଗୋଟିଏ ମିଛ ଖବର ହଜାର ମନକୁ ବିଷାକ୍ତ କରିଦିଏ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ସତ୍ୟ ଖବର ଲୋକଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ କରେ।
ଧର୍ମର ନାମରେ ବିବାଦ, ରାଜନୀତିର ନାମରେ ବିଭାଜନ, ଉନ୍ନତିର ନାମରେ ପ୍ରଚାର ଓ ସେବାର ନାମରେ ଆତ୍ମପ୍ରଚାର—ଏହା ହିଁ ଆଜିର ବାସ୍ତବତା। ଲୋକେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ମାନବିକତାକୁ ହରାଇ ବସିଛନ୍ତି।
ହେ ପ୍ରଭୁ! ଯଦି ତୁମେ ଆଜି ଆସ, ବୋଧହୁଏ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ପଚାରାଯିବ—"ଆପଣ କେଉଁ ଦଳର? କେଉଁ ଚିନ୍ତାଧାରାର? ଆପଣଙ୍କ ସମର୍ଥକ କେତେ?" ସତ୍ୟ କହିଲେ ବୋଧହୁଏ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଟ୍ରୋଲ୍ କରାଯିବ। ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ବ୍ୟଙ୍ଗ ଆଉ କ'ଣ ହୋଇପାରେ?
ତେଣୁ ଆଜି ତୁମକୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିବାକୁ କହୁନାହୁଁ। କେବଳ ଏତିକି ପ୍ରାର୍ଥନା—ଏହି ସମାଜରେ ସତ୍ୟର ସାହସ, ନ୍ୟାୟର ଶକ୍ତି ଓ ମାନବିକତାର ଆଲୋକ ପୁଣି ଫେରାଇ ଦିଅ। କାରଣ ମନ୍ଦିରରେ ଦୀପ ଜଳାଇବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ବିବେକକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ସବୁଠାରୁ କଠିନ।
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦେଖା ଦେ… ନହେଲେ ଏ ମଣିଷକୁ ପୁଣି ମଣିଷ କରିଦିଅ। କାରଣ ପଥରର ମୂର୍ତ୍ତିଠାରୁ ବଡ଼ ଚମତ୍କାର ହେଉଛି ଜାଗ୍ରତ ବିବେକ। ସେହି ବିବେକ ହିଁ ସମାଜକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବ।
Thanks for reading: ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦେଖା ଦେ…! ନହେଲେ ଏ ମଣିଷକୁ ପୁଣି ମଣିଷ କରିଦିଅ, Sorry, my English is bad:)