କେହି ଡାକ୍ତର ହୋଇ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାନ୍ତି, କେହି ଓକିଲ ହୋଇ ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଲଢ଼ନ୍ତି, କେହି ଶିକ୍ଷକ ହୋଇ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ? ସେ ନିଜ ଜୀବନର ଅନେକ ଶାନ୍ତିକୁ ବଳି ଦେଇ ସମାଜର ଅଶାନ୍ତିକୁ ଦୁନିଆ ସାମ୍ନାରେ ରଖନ୍ତି। ତାଙ୍କ କଲମରେ କେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ନିଦ୍ରା ହଜିଯାଏ, ଆଉ କେବେ ଜଣେ ଅସହାୟଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଶା ଜନ୍ମ ନିଏ। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ—ସାମ୍ବାଦିକ ହେବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନା ଅଭିଶାପ?
ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି କଲମ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ସତ୍ୟ। ତାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ଜନସ୍ୱାର୍ଥ। କିନ୍ତୁ ଏହି ତିନୋଟିକୁ ନେଇ ଚାଲିବା ଯେତେ ସହଜ ଦେଖାଯାଏ, ବାସ୍ତବରେ ସେତେ ସହଜ ନୁହେଁ।
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଚୁପ୍ ରହନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସାମ୍ବାଦିକ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟାୟକୁ ଲୁଚାଇବାର ଚେଷ୍ଟା ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେ ତାହାର ପର୍ଦ୍ଦା ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ ପଥରେ ପ୍ରଶଂସାଠାରୁ ଅଧିକ ବିରୋଧ, ସମର୍ଥନଠାରୁ ଅଧିକ ଚାପ ଓ ବନ୍ଧୁଠାରୁ ଅଧିକ ଶତ୍ରୁ ମିଳିପାରେ।
କଲମରେ କାଳି ଶୁଖିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ପ୍ରଭାବ କେବେ କେବେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ରହିଯାଏ।
ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଗରିବଙ୍କ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଲେଖନ୍ତି, ସେ କେବଳ ଏକ ଖବର ଲେଖୁନାହାନ୍ତି—ସେ ଏକ ପରିବାରର ଭବିଷ୍ୟତ ବଦଳାଇପାରନ୍ତି। ଜଣେ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିରୋଧରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଲେ, ସେ କେବଳ ଶିରୋନାମା ସୃଷ୍ଟି କରୁନାହାନ୍ତି—ସେ ସମାଜର ଚେତନାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି।
ଏହିଠାରେ ସାମ୍ବାଦିକତାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲୁଚିଛି।
କିନ୍ତୁ ଏହି ପେଶାର ଆଉ ଏକ କଳା ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ୱାର୍ଥ ବସିଯାଏ, ତଥ୍ୟ ଯାଞ୍ଚର ସ୍ଥାନରେ ଗୁଜବ ଆସିଯାଏ, ଅଭିଯୋଗକୁ ପ୍ରମାଣ ବିନା ରାୟ ଭାବେ ପରିବେଷଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ସାମ୍ବାଦିକତା ତାହାର ପବିତ୍ରତା ହରାଇଥାଏ। କାହାର ଚରିତ୍ର, ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଜୀବନକୁ ଅସତର୍କ ଖବରରେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ କରିଦେବା ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟାୟ।
ସେଥିପାଇଁ ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ ହେଉଛି—“ପ୍ରଥମେ ସତ୍ୟ, ପରେ ଖବର।”
କିନ୍ତୁ ଆଇନା ଯଦି ନିଜେ ଧୂଳିରେ ଢାଙ୍କିଯାଏ, ତେବେ ସମାଜ ନିଜର ପ୍ରକୃତ ଚେହେରା କେମିତି ଦେଖିବ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଆଜି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ ନିଜକୁ ପଚାରିବା ଦରକାର।
ଶେଷରେ କହିବାକୁ ହେବ—ସାମ୍ବାଦିକ ହେବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଭିଶାପ ନୁହେଁ; ଏହା ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ଆଶୀର୍ବାଦ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଭାବେ ରଖିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କର ନିଜର।
କଲମ ଯଦି ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଉଠେ—ସେହି କଲମ ଆଶୀର୍ବାଦ।
କଲମ ଯଦି ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ବିକିଯାଏ—ସେହି କଲମ ଅଭିଶାପ।
କାରଣ ଖବର ଲେଖିବା ହାତ ଅନେକ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଲେଖିବାର ସାହସୀ କଲମ ଖୁବ କମ୍।
Thanks for reading: ସାମ୍ବାଦିକ ହେବା—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଭିଶାପ ନା ଆଶୀର୍ବାଦ?, Sorry, my English is bad:)