— ଏକ ବ୍ୟଙ୍ଗାତ୍ମକ ରମ୍ୟରଚନା
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମଦିନ। ସକାଳୁ ଆଖି ଖୋଲିବାମାତ୍ରେ ଲାଗିଲା, ଆଜି ବୋଧେ ମୁଁ ଦେଶର ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଗରିକ। ମୋବାଇଲ୍ରେ ଏକ ପରେ ଏକ ଶୁଭେଚ୍ଛାର ବର୍ଷା। କେହି ଲେଖିଛନ୍ତି—“ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତୁ”, କେହି—“ସଦା ହସୁଥାନ୍ତୁ”, ଆଉ କେହି ଏମିତି ଲମ୍ବା ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଛନ୍ତି ଯେ, ପଢ଼ି ସାରିବା ବେଳକୁ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ହୋଇଗଲା। ମଜାର କଥା ହେଲା, ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ବର୍ଷସାରା ମୋର ଫୋନ୍ ଧରିବାକୁ ସମୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଜନ୍ମଦିନ ଆସିଲେ ମାତ୍ର ମନେ ପଡ଼େ—“ଏହି ନମ୍ବରଟା ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେଭ୍ ଅଛି!”
ଆଜିକାଲି ଜନ୍ମଦିନ ଏକ ପ୍ରକାର ନିର୍ବାଚନ ପର୍ବ। ଭୋଟ୍ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ବର୍ଷା ହୁଏ, ସେହିପରି ଜନ୍ମଦିନରେ ଶୁଭେଚ୍ଛାର ବନ୍ୟା ବହେ। “ସବୁବେଳେ ସାଥିରେ ଅଛୁ”, “କେବେ ଡାକିଲେ ଆସିଯିବୁ”, “ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ମଣିଷ ଦୁର୍ଲଭ”—ଏମିତି ସବୁ ଭାବପ୍ରବଣ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ମନେ ହୁଏ, ବୋଧେ ଆସନ୍ତାକାଲିଠାରୁ ଜୀବନ ପୂରା ବଦଳିଯିବ। କିନ୍ତୁ ପରଦିନଠାରୁ ପୁଣି ସବୁ ନୀରବ। ଲାଗେ, ଶୁଭେଚ୍ଛାର ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ “ମଡେଲ୍ କୋଡ୍ ଅଫ୍ କଣ୍ଡକ୍ଟ” ଅଛି—୨୪ ଘଣ୍ଟା ପରେ ସବୁ ଶେଷ!
ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ଜନ୍ମଦିନର ସଂଜ୍ଞାକୁ ପୂରା ବଦଳାଇ ଦେଇଛି। କେକ୍ କାଟିବା ପୂର୍ବରୁ କ୍ୟାମେରାର ଅନୁମତି ଦରକାର। ମହମବତୀ ଜଳିବା ପୂର୍ବରୁ ରିଲ୍, କେକ୍ କାଟିବା ପୂର୍ବରୁ ଲାଇଭ୍, କେକ୍ ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଷ୍ଟାଟସ୍। କେବେ କେବେ ଲାଗେ, ଜନ୍ମଦିନ ଆମେ ପାଳନ କରୁନାହୁଁ; ଆମର ମୋବାଇଲ୍ ପାଳନ କରୁଛି। କେକ୍ର ସ୍ୱାଦ ପରେ ଜଣାପଡ଼େ, କିନ୍ତୁ ଫଟୋର ଫିଲ୍ଟର ଆଗରୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯାଏ!
ବୟସ ମଧ୍ୟ ସରକାରୀ ବଜେଟ୍ ପରି। ପ୍ରତିବର୍ଷ ବଢ଼େ, କିନ୍ତୁ ଆମେ କହୁ—“ଏଥର କିଛି ବଢ଼ିନି!” ଆଇନା ଅଲଗା କଥା କହେ, ଚୁଟି ଅଲଗା କଥା କହେ, ହାଟୁ ଅଲଗା କଥା କହେ; କିନ୍ତୁ ମନ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଘୋଷଣା କରେ—“ମୁଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଯୁବକ!” ବୟସ ଲୁଚାଇବାରେ ଆମେ ଏମିତି ପାରଙ୍ଗମ ଯେ, ଜନ୍ମ ସନଦ ମଧ୍ୟ ବେଳେବେଳେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ଜନ୍ମଦିନର ଆଉ ଏକ ମଜାଦାର ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ଉପହାର। ଛୋଟବେଳେ ଚକୋଲେଟ୍, ଖେଳନା ଓ ନୂଆ ଜାମା ମିଳୁଥିଲା। ଏବେ ମିଳେ—“ସୁଗାର କମ୍ ଖାଅ”, “ବିଶ୍ରାମ ନିଅ”, “ଟେନ୍ସନ୍ କରନି”, “ମୋବାଇଲ୍ କମ୍ ଦେଖ”, “ସକାଳୁ ଚାଲିବାକୁ ଯାଅ।” ଅର୍ଥାତ୍ ଉପହାରର ସ୍ଥାନ ଦଖଲ କରିଛି ଉପଦେଶ। ଲାଗେ, ଜନ୍ମଦିନ ନୁହେଁ—ଏକ ନିଶୁଳ୍କ ଜୀବନ ସଂସ୍କାର ଶିବିର!
କେକ୍ କାଟିବା ବେଳେ ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି—“ପ୍ରଥମେ ଆପଣ।” କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ଟୁକୁଡ଼ା ଦେଖିଲେ ସେହି ଭଦ୍ରତା ମହମବତୀ ପରି ଗଳିଯାଏ। ଯିଏ ଆୟୋଜକଙ୍କ ନିକଟତମ, ସେହି ବଡ଼ ଭାଗର ଅଧିକାରୀ। କେକ୍ରେ ମଧ୍ୟ ରାଜନୀତି ଅଛି, କେବଳ ଦଳର ନାଁ ନାହିଁ!
ଆଜିର ଜନ୍ମଦିନ ମୋତେ ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା ଶିଖାଇଲା। ସମୟ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ସଚ୍ଚୋଟ ସାମ୍ବାଦିକ। ସେ କାହାକୁ ଛାଡ଼େନି, କାହାର ପକ୍ଷ ନେଉନି; କେବଳ ପ୍ରତିଦିନ ନୂଆ ଖବର ଲେଖିଚାଲେ। ମୁହଁର ପ୍ରତ୍ୟେକ ରେଖା, କେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧଳା ରଙ୍ଗ ଓ ଅନୁଭବର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୃଷ୍ଠା—ସବୁ ସମୟର ଛାପାଖାନାରୁ ବାହାରିଥିବା ଖବର।
ତେଣୁ ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମଦିନରେ କେବଳ ଏତିକି କହିବି—କେକ୍ କାଟନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କକୁ କାଟନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମହମବତୀ ଲିଭାନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଆଶାର ଆଲୋକକୁ ନୁହେଁ। ବୟସ ବଢ଼ୁ, କିନ୍ତୁ ମନର ସରଳତା କେବେ କମି ନଯାଉ। ଶୁଭେଚ୍ଛା ଆସୁ କି ନ ଆସୁ, ମଣିଷର ଭଲପାଇବା ମିଳୁ—ସେଇଠି ହେଉଛି ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ।
ଶେଷ କଥା: ଜନ୍ମଦିନ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଆସେ। ବୟସ ବଢ଼େ, କେକ୍ ଶେଷ ହୁଏ, ବେଲୁନ୍ ଫାଟେ, ଫୁଲ ଶୁଖିଯାଏ, ଫେସବୁକ୍ର ପୋଷ୍ଟ ତଳକୁ ଖସିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ମଣିଷର ହୃଦୟରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଜାଗା ରହିଯାଏ, ସେଇଠି ହେଉଛି ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଜନ୍ମଦିନ ଉପହାର। ବାକି ସବୁ ତ କେବଳ କେକ୍ର କ୍ରିମ୍—କିଛି ସମୟ ପରେ ଗଳିଯାଏ!
Thanks for reading: ଜନ୍ମଦିନ: ବୟସର ବଜେଟ୍, ଶୁଭେଚ୍ଛାର ନିର୍ବାଚନ ଓ କେକ୍ର ରାଜନୀତି!, Sorry, my English is bad:)