ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବ୍ୟଙ୍ଗ
ଭାରତ ସତରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଶ। ଏଠାରେ ଘୋଷଣା ରକେଟ୍ ବେଗରେ ଉଡ଼େ, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ସମୟରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଶାମୁକା ଗତିରେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼େ ନାହିଁ।
ନିର୍ବାଚନ ଆସିଲେ ଜନତାଙ୍କ ଘର ଦୁଆର ହଠାତ୍ "ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ" ହୋଇଯାଏ। ନେତାମାନେ ହସନ୍ତି, ହାତ ମିଳାନ୍ତି, ଚା ପିଅନ୍ତି, ପିଲାଙ୍କୁ କୋଳରେ ନିଅନ୍ତି। ନିର୍ବାଚନ ସରିଗଲେ ସେହି ଦୁଆର ଖୋଜିବାକୁ ବୋଧହୁଏ ଜିପିଏସ୍ ଦରକାର ପଡ଼େ!
ବେକାର ଯୁବକଙ୍କ ଜୀବନ ଏବେ ଏକ ଧାରାବାହିକ। ନୂଆ ବିଜ୍ଞପ୍ତି, ନୂଆ ଫର୍ମ, ନୂଆ ଫି, ନୂଆ ଅପେକ୍ଷା। ଚାକିରି ଆସେ କି ନାହିଁ ଜଣାନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବୟସ ସୀମା ଠିକ୍ ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ମହଙ୍ଗା ଏମିତି ଦୌଡ଼ୁଛି ଯେ ଦରମା ତା'କୁ ଧରିବାକୁ ଯାଇ ହାଫିଯାଉଛି। ବଜାରରେ ପନିପରିବା ଦେଖି ଲାଗେ ଯେପରି ସେମାନେ ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟ ନୁହେଁ, ଭିଆଇପି ଅତିଥି।
ରାସ୍ତା ଏମିତି ଯେ ବର୍ଷା ହେଲେ ଗାଡ଼ି ଚାଳକଙ୍କୁ ବୁଝିବାକୁ ଅସୁବିଧା—ଏହା ରାସ୍ତା କି ପୋଖରୀ! ତଥାପି ଉଦ୍ଘାଟନର ଫିତା କାଟିବାର ଅଭାବ ନାହିଁ।
ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆରେ ସମସ୍ତେ ଦେଶ ବଞ୍ଚାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ଭଙ୍ଗା ରାସ୍ତା, ବନ୍ଦ ସ୍କୁଲ୍ କିମ୍ବା ହସ୍ପିଟାଲର ସମସ୍ୟା ନେଇ କଥା ହେଲେ ହଠାତ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଧୀର ହୋଇଯାଏ।
ଆଜିକାଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏକ କଳା। ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ କେହି ଭାବନ୍ତି ଆପଣ ବିରୋଧୀ। ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଅନ୍ୟ କେହି ଭାବନ୍ତି ଆପଣ ସମର୍ଥକ। ମଝିରେ ଠିଆ ହୋଇ କେବଳ ନାଗରିକ ହୋଇ ରହିବା ବୋଧହୁଏ ସବୁଠାରୁ କଠିନ କାମ।
ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ କହିଥିଲେ—
“ଏ ଦେଶରେ ଆଶ୍ୱାସନର ଫସଲ ବର୍ଷକୁ ବାରୋ ମାସ ହୁଏ। କେବଳ ସମସ୍ୟାର ଅମଳ କେବେ କେବେ ଟିକେ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯାଏ।”
ଶେଷରେ ଗୋଟିଏ କଥା—
ଦେଶକୁ ଭଲ ପାଇବା ମାନେ କେବଳ ତାଳି ବଜାଇବା ନୁହେଁ। ଭଙ୍ଗା ଆଇନାକୁ ବଦଳାଇଲେ ମୁହଁ ବଦଳେନାହିଁ। ସମସ୍ୟାକୁ ଲୁଚାଇଦେଲେ ବିକାଶ ହୁଏନାହିଁ। ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବାର ସାହସ ହିଁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି।
Thanks for reading: ଭାରତରେ ସବୁକିଛି ବଦଳୁଛି… କେବଳ ଜନତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି!, Sorry, my English is bad:)