ମୁଁ ସିଂହ ନାଦ କହୁଛି...! ଆଜି ପୁଣି କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ ନେଇ ଆସିଛି। ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଯଦି ଅପରାଧ, ତେବେ ସେହି ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ବାରମ୍ବାର କରିବି। କାରଣ ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହିଁ ଲୋକଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର।
ସବୁଠି ବିକାଶର ଢୋଲ ବାଜୁଛି। ସଭାରେ ତାଳି ପଡ଼ୁଛି, ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରଶଂସାର ବର୍ଷା ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଟିକେ ମଞ୍ଚରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଗାଁକୁ ଯାଆନ୍ତୁ—ରାସ୍ତା ଭାଙ୍ଗିଛି, ପାଣି ସମସ୍ୟା ଅଛି, ସରକାରୀ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଡାକ୍ତର ଅଭାବ ଅଛି, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରେ କର୍ମଚାରୀ ନାହାନ୍ତି। କାଗଜରେ ସବୁ ସୁନ୍ଦର, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ଚିତ୍ର ଅନ୍ୟରକମ।
ବେକାର ଯୁବକମାନେ ଫର୍ମ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି, ପରୀକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି, ଫଳାଫଳକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଚାକିରିର ଆଶାରେ ବୟସ ବଢ଼ୁଛି, କିନ୍ତୁ ସୁଯୋଗ ସେହି ଗତିରେ ବଢ଼ୁନାହିଁ। ଏହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ବ୍ୟକ୍ତିର ସମସ୍ୟା ନୁହେଁ, ସମାଜର ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ।
ଦୁର୍ନୀତି ବିରୋଧରେ ଅଭିଯାନର ଘୋଷଣା ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ—ଆଇନର ଦୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ କି? ପ୍ରଭାବଶାଳୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ସମାନ କଠୋରତା ଦେଖାଯାଉଛି କି? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କାଗଜରେ ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ମିଳିବା ଦରକାର।
ଆଜିକାଲି ପ୍ରଚାର ଏତେ ଅଧିକ ଯେ ବେଳେବେଳେ ବାସ୍ତବ ସମସ୍ୟା ଆଡ଼କୁ ହଟିଯାଏ। ଲୋକମାନେ ଆଉ କେବଳ ଶିଳାନ୍ୟାସ ନୁହେଁ, କାମର ସମାପ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଘୋଷଣା ନୁହେଁ, ପରିଣାମ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ସିଂହ ନାଦର କଲମ କାହାରି ବିରୋଧରେ ନୁହେଁ; ଏହା ଜନସ୍ୱାର୍ଥ ପକ୍ଷରେ। ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଉତ୍ତର ଦେବା ଦାୟିତ୍ୱ ସମ୍ପୃକ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥାର। ସମାଲୋଚନାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦୋଷ ଖୋଜିବା ନୁହେଁ, ସୁଧାରର ପଥ ଦେଖାଇବା।
ତେଣୁ ମନେ ରଖନ୍ତୁ—ନିରବତାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସେନାହିଁ। ପ୍ରଶ୍ନରୁ ହିଁ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ମୁଁ ସିଂହ ନାଦ କହୁଛି... ପୁଣି ଆସିବି, ଆଉ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ ନେଇ।
Thanks for reading: ମୁଁ ସିଂହ ନାଦ କହୁଛି..., Sorry, my English is bad:)