କଳାହାଣ୍ଡି କେବଳ ଏକ ଜିଲ୍ଲା ନୁହେଁ; ଏହା ସଂଘର୍ଷର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଇତିହାସ। ଏହି ମାଟି ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ଦେଖିଛି, ଅବହେଳାକୁ ସହିଛି, ଅନାହାରର କଳଙ୍କ ବୋହିଛି; ତଥାପି ନିଜର ଆତ୍ମସମ୍ମାନକୁ କେବେ ବିକ୍ରି କରିନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ବିଷୟ, ସମୟ ବଦଳିଛି—ନେତୃତ୍ୱର ଚରିତ୍ର ମଧ୍ୟ ବଦଳିଛି।
ଏକଦା ରାଜନୀତିର ଅର୍ଥ ଥିଲା ତ୍ୟାଗ, ତପସ୍ୟା ଓ ଜନସେବା। ଆଜି ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହା ପ୍ରଚାର, ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରତିପତ୍ତିର ବଜାର ପାଲଟିଯାଇଥିବାର ଧାରଣା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ନିର୍ବାଚନର ଋତୁ ଆସିଲେ ରାସ୍ତାକଡ଼ରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଠାତ୍ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତି ଅନେକ "ଜନସେବକ"। ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି ଖୋଜିଲେ ମିଳେନାହିଁ, ସେମାନେ ନିର୍ବାଚନ ବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରର "ଆତ୍ମୀୟ" ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ବିଡ଼ମ୍ବନା ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ନେତା ବଢ଼ୁଛନ୍ତି; ବିଡ଼ମ୍ବନା ହେଉଛି ନେତୃତ୍ୱ କମୁଛି।
କଳାହାଣ୍ଡିର ମାଟିରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଶିକ୍ଷିତ, ସଚ୍ଚୋଟ ଓ ସଂସ୍କାରବାନ ଯୁବକ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି ଚିନ୍ତାଧାରା, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ସମାଜ ପାଇଁ କିଛି କରିବାର ଆଗ୍ରହ। କିନ୍ତୁ ଅର୍ଥବଳର ଅଭାବ ଓ ରାଜନୈତିକ ସମୀକରଣର ଚାପରେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱର ପ୍ରାୟତଃ ଦବିଯାଏ। ଫଳରେ ଯୋଗ୍ୟତା ପଛରେ ରହିଯାଏ, ଆଉ ପ୍ରଚାରର ଆଲୋକ ଅଯୋଗ୍ୟତାକୁ ମଧ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱର ମୁଖୋଶ ପିନ୍ଧାଇ ଦିଏ।
ଆଜି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି—କଳାହାଣ୍ଡିର ଭାଗ୍ୟ କି ସବୁବେଳେ ଅର୍ଥବଳ, ବାହୁବଳ ଓ ଜାତିଗତ ସମୀକରଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବ? ନା ଚରିତ୍ର, ଦକ୍ଷତା ଓ ଜନବିଶ୍ୱାସ ଦିନେ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ହେବ?
ଜନତାଙ୍କୁ ବିକାଶର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖାଇବା ସହଜ; କିନ୍ତୁ ବିକାଶର ଭିତ୍ତି ଗଢ଼ିବା କଠିନ। ଫଟୋ ଉଠାଇବା ସହଜ; କିନ୍ତୁ ଲୋକଙ୍କ ଲୁହ ପୋଛିବା କଠିନ। ଭାଷଣ ଦେବା ସହଜ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ଠିଆ ହେବା ସାହସର କଥା।
କଳାହାଣ୍ଡିକୁ ଆଜି ଦରକାର ସେହି ନେତା, ଯିଏ ମଞ୍ଚରେ ନୁହେଁ, ମଣିଷର ମନରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବେ। ଯିଏ ଜନତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଚାଲିବେ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚଢ଼ି ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ରାଜନୀତି କରିବେ।
କାରଣ ଇତିହାସ କହେ—ଯେତେବେଳେ ସତ୍ ଲୋକ ନୀରବ ରୁହନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ଲୋକ ନେତା ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
କଳାହାଣ୍ଡି ଆଜି ଆଉ ଜଣେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ବ୍ୟବସାୟୀକୁ ନୁହେଁ, ବିବେକ, ସାହସ, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଓ ଚରିତ୍ରରେ ସମୃଦ୍ଧ ଜଣେ ଜନନେତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି।
କାରଣ ପଦବୀ ମଣିଷକୁ ବଡ଼ କରେନାହିଁ; ମଣିଷର ଚରିତ୍ର ହିଁ ପଦବୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବଢ଼ାଏ।