ନିର୍ବାଚନକୁ ଏଯାବତ୍ ସମୟ ଅଛି। ତଥାପି ଅନେକ ପୂର୍ବତନ ବିଧାୟକଙ୍କ ପାଦ ପୁଣି ଜନତାଙ୍କ ଦୁଆରକୁ ଫେରିଛି। ଯେଉଁ ଗାଁକୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ଥରେ ବି ଯାଇନଥିଲେ, ସେଠାରେ ଏବେ ଚା' ପିଉଛନ୍ତି, ହସୁଛନ୍ତି, ଫଟୋ ଉଠାଉଛନ୍ତି। ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଭେଚ୍ଛାର ବନ୍ୟା। ଦେଖିଲେ ଲାଗୁଛି, ଜନସେବାର ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା!
ସବୁଠାରୁ ମଜାର କଥା ହେଉଛି, ଟିକେଟ ନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା। ଯେଉଁ ଦଳରୁ ଟିକେଟ ମିଳିବ, ସେହି ଦଳ ରାତାରାତି "ଆଦର୍ଶବାଦୀ" ହୋଇଯାଏ। ଗତକାଲି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ଦଳ ବିରୋଧରେ ଭାଷଣ ଦେଉଥିଲେ, ଆଜି ସେହି ଦଳର ନେତାଙ୍କ ସହ ହସି ହସି ଫଟୋ ଉଠାଇବାରେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ। ଲାଗୁଛି, ରାଜନୀତିରେ ସ୍ଥାୟୀ ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ସ୍ଥାୟୀ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ—ସ୍ଥାୟୀ ହେଉଛି କେବଳ କୁର୍ସି ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ହିସାବରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଭୁଲ ହୋଇଯାଏ। ଜନତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଏବେ ବି ପୁରୁଣା ଦିନର ଭୋଳା ମଣିଷ ଭାବୁଛନ୍ତି। ଲୋକେ କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି—କିଏ ଜିତିବା ପରେ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିନଥିଲେ, କିଏ ଫୋନ୍ ଧରୁନଥିଲେ, କିଏ କେବଳ ଆଶ୍ୱାସନର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଥିଲେ। ଭୋଟରମାନଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ; ସେମାନେ ଚୁପ୍ ରହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମୟ ଆସିଲେ ଇଭିଏମ୍ର ବଟନ୍ରେ ନିଜ ରାୟ ଲେଖିଦିଅନ୍ତି।
ତେଣୁ ଟିକେଟ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଥରେ ଜନତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଜିତିବାର ଦୌଡ଼ରେ ଭାଗ ନିଅନ୍ତୁ। କାରଣ ଦଳ ଟିକେଟ ଦେଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଜନତା ଯଦି ହିସାବର ଖାତା ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି, ତାହାଲେ ସବୁ ରାଜନୈତିକ ଅଙ୍କ ଗୋଲମାଲ ହୋଇଯିବ। ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଶେଷ କଥା କୌଣସି ଦଳ କହେନାହିଁ—ଶେଷ କଥା କହନ୍ତି ଜନତା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
Thanks for reading: "ଭୋଟ ବେଳେ ଜନତା ମନେ ପଡ଼େ, ଟିକେଟ ବେଳେ ଦଳ ମନେ ପଡ଼େ!", Sorry, my English is bad:)