ସମ୍ପାଦକୀୟ ବ୍ୟଙ୍ଗ | ସିଂହନାଦ ବିଶେଷ
ଆଜିର ସମାଜରେ ତିନିଜଣ ବଡ଼ "ସେଲିବ୍ରିଟି"—ଧନ, ଯୌବନ ଓ ଜୀବନ। ତିନିଜଣଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ଅହଙ୍କାର, ନିଜ ନିଜ ଅଭିନୟ। ଧନ କହେ, "ମୋ ବିନା ଦୁନିଆ ଚାଲିବ ନାହିଁ।" ଯୌବନ କହେ, "ମୋ ରୂପ ଓ ଶକ୍ତି ହିଁ ସବୁକିଛି।" ଆଉ ଜୀବନ ନିରବରେ ହସେ, କାରଣ ସେ ଜାଣେ—ତା'ର ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ମୋଡ଼ରେ ସବୁ ହିସାବ ବଦଳିଯାଏ।
ଆଜିକାଲି ଧନୀ ହେଲେ ନିଜକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧି ଭାବିବା ଫ୍ୟାଶନ୍ ହୋଇଯାଇଛି। କିଛି ଲୋକ ଟଙ୍କାରେ ସମ୍ମାନ, ସତ୍ୟ ଓ ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟ କିଣିହେବ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଟଙ୍କା କଥା କହେ, ସେଠାରେ ବିବେକ ଅନେକ ସମୟରେ ଚୁପ୍ ରହିଯାଏ।
ଅନ୍ୟପଟେ ଯୌବନ ଏମିତି ଗର୍ବରେ ବୁଡ଼ି ରହିଛି ଯେ, ଆଇନାକୁ ହିଁ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସକ ଭାବୁଛି। ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆରେ ଫଟୋ, ରିଲ୍ ଓ ଦେଖାଣିର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଚାଲିଛି। ଯେପରି ଲାଗୁଛି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଯୋଗ୍ୟତା। କିନ୍ତୁ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡରର ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟିଲେ ଯୌବନ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା ଖବରକାଗଜ ଭଳି ପାଖକୁ ସରିଯାଏ।
ଆଉ ଜୀବନ? ସେ କୌଣସି ପ୍ରେସ୍ କନଫରେନ୍ସ କରେନାହିଁ। କୌଣସି ଘୋଷଣା ଦିଏନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ମଣିଷକୁ ବୁଝାଇଦିଏ—ନା ଧନ ସାଥିରେ ଯାଏ, ନା ଯୌବନ ରହିଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗତକାଲି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଅହଙ୍କାରରେ ଆକାଶ ଛୁଁଉଥିଲେ, ଆଜି ସେମାନଙ୍କ କାହାଣୀ କେବଳ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଯାଇଛି।
ସମାଜର ବିଡ଼ମ୍ବନା ହେଉଛି, ମଣିଷ ଜୀବନକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ବଦଳରେ ଧନର ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛି, ଯୌବନକୁ ସ୍ଥାୟୀ କରିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛି ଓ ଶେଷରେ ଅନୁତାପର ଭାର ବୋହୁଛି। ମାନବିକତା, ସତ୍ୟ ଓ ସମ୍ପର୍କ ଆଜି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତୁ ପାଲଟିଯାଇଛି।
ଶେଷରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଗୋଟିଏ—ଯଦି ଧନ ଅସ୍ଥାୟୀ, ଯୌବନ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ଓ ଜୀବନ ଅନିଶ୍ଚିତ, ତେବେ ଅହଙ୍କାର କାହିଁକି? ବୋଧହୁଏ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ହିଁ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା। ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପଦ ହେଉଛି ତା'ର ଚରିତ୍ର, ମାନବିକତା ଓ କର୍ମ। ବାକି ସବୁ ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ଭାସିଯାଏ।
Thanks for reading: "ଧନର ଦମ୍ଭ, ଯୌବନର ଗର୍ବ... ଶ୍ମଶାନ ଦ୍ୱାରରେ ସବୁ ଅହଙ୍କାର ହୁଏ ନିରବ!", Sorry, my English is bad:)