“ସତ୍ୟ ଲେଖିଲେ ମୋର କ’ଣ ହେବ?”
ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ ହାତରେ ବନ୍ଧୁକ ନାହିଁ। ଅଛି କେବଳ କଲମ, କ୍ୟାମେରା ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ସାହସ।
“ଏହି ଖବର କାହିଁକି କଲେ?”
“ଆପଣଙ୍କୁ କିଏ ଖବର ଦେଲା?”
“ଆପଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ?”
କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ—
“ଖବରଟି ସତ୍ୟ କି ମିଥ୍ୟା?”
ଧରନ୍ତୁ, କାଗଜରେ ରାସ୍ତା ତିଆରି ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ମାଟିରେ ରାସ୍ତା ନାହିଁ। ସାମ୍ବାଦିକ ପଚାରିଲେ—
“କାଗଜରେ ରାସ୍ତା ଅଛି, ମାଟିରେ କେଉଁଠି?”
ଏହା ହେଉଛି ସାମ୍ବାଦିକତା।
ତଥାପି ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ। ତଥ୍ୟ ଯାଞ୍ଚ ହେବା ଦରକାର। ଅଭିଯୋଗକୁ ଅଭିଯୋଗ ଭାବେ ଲେଖିବା ଦରକାର। ସମ୍ପୃକ୍ତ ପକ୍ଷର ମତ ନେବା ଦରକାର। ଗୁଜବକୁ ଖବର କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସ୍ୱାଧୀନ ସାମ୍ବାଦିକତା ମାନେ ମନଇଚ୍ଛା ଲେଖିବା ନୁହେଁ; ତଥ୍ୟ ଯାଞ୍ଚ କରି ନିର୍ଭୟରେ ସତ୍ୟ ଲେଖିବା।
ଖବର ଭୁଲ ହେଲେ ପ୍ରମାଣ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଭିଯୋଗ ଭୁଲ ହେଲେ ତଥ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସାମ୍ବାଦିକ ଭୁଲ କଲେ ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ ପଦକ୍ଷେପ ନିଅନ୍ତୁ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଚୁପ୍ କରାଇବାର ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଆଜି ସାମ୍ବାଦିକ ଭୟରେ କଲମ ରଖିଦେଲେ, ଆସନ୍ତାକାଲି ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ କିଏ ଲେଖିବ?
ଦୃଢ଼ ଆହ୍ୱାନ
କଲମକୁ ଧମକ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ—ତଥ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଦବାନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ।
ସତ୍ୟକୁ ଲୁଚାନ୍ତୁ ନାହିଁ—ସତ୍ୟ ସାମ୍ନା କରନ୍ତୁ।
ଯଦି ଖବର ଭୁଲ, ପ୍ରମାଣ ସହ ଖଣ୍ଡନ କରନ୍ତୁ।
ଯଦି ଅଭିଯୋଗ ଭୁଲ, ତଥ୍ୟ ସହ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯଦି ସାମ୍ବାଦିକ ଭୁଲ, ଆଇନର ରାସ୍ତା ଖୋଲା ଅଛି।
କିନ୍ତୁ କଲମକୁ ଭୟ ଦେଇ ଚୁପ୍ କରାଇବାର ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସାମ୍ବାଦିକମାନେ ମଧ୍ୟ ମନେ ରଖନ୍ତୁ—
କଲମର ଶକ୍ତି ତାହାର ଶବ୍ଦରେ ନୁହେଁ, ତାହାର ସତ୍ୟତାରେ।
ତେଣୁ ଭୟ ନୁହେଁ, ତଥ୍ୟକୁ ଧରନ୍ତୁ।
ପକ୍ଷପାତ ନୁହେଁ, ସତ୍ୟକୁ ଧରନ୍ତୁ।
ଗୁଜବ ନୁହେଁ, ପ୍ରମାଣକୁ ଧରନ୍ତୁ।
ଆଉ ସମାଜ—
ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଚୁପ୍ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଯେଉଁ କଲମ ସତ୍ୟ ଓ ଜନସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଲଢ଼ୁଛି, ସେହି କଲମକୁ ଏକା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
କାରଣ—
**“ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ କଲମ ଚୁପ୍ ହେଲେ, ଜନତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଚୁପ୍ ହୋଇଯିବ।
ପ୍ରଶ୍ନ ଚୁପ୍ ହେଲେ, ଜବାବଦେହିତା ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ।”**
ତେଣୁ ଆସନ୍ତୁ—
ସତ୍ୟ ପାଇଁ କଲମ ଉଠାଇବା,
ଅନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା,
କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦରେ ତଥ୍ୟ, ନୀତି ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ରଖିବା।
କଲମ ଭୟ କରିବ ନାହିଁ।
କଲମ ବିକିବ ନାହିଁ।
କଲମ ମିଛ ଲେଖିବ ନାହିଁ।
କଲମ—ଜନସ୍ୱାର୍ଥରେ ସତ୍ୟ କହିବ।
-ଲେଖକ: ହେମନ୍ତ କୁମାର ନାୟକ
Thanks for reading: କଲମର ଅପରାଧ କ’ଣ? ସତ୍ୟ ଲେଖିବା?, Sorry, my English is bad:)

