ଆଜି ହେଉଛି ନୂଆଖାଇ ବାସି।
ବାସି ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ବଦଳିଯାଇପାରେ, ପର୍ବର ରଙ୍ଗ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ନୂଆଖାଇର ସ୍ମୃତି କେବେ ବାସି ହୁଏନାହିଁ।
ନୂଆଖାଇ ଆମ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ପର୍ବ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ନିଜ ମାଟିକୁ ମନେ ପକାଇବାର ଦିନ। ଦୂର ସହରରେ ରହୁଥିବା ମଣିଷଟିଏ ବି ଏହି ଦିନ ମନେ ମନେ ନିଜ ଗାଁକୁ ଫେରିଯାଏ। ବ୍ୟସ୍ତ ଜୀବନରେ ଯେଉଁ ମଣିଷଟିଏ ବାପା-ମା’ଙ୍କୁ ଦିନେ ଦିନେ ଫୋନ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ବି ନୂଆଖାଇ ଦିନ ଘର କଥା ମନେ ପକାଏ।
ମନେପଡ଼େ ସେଇ ପୁରୁଣା ଘର।
ମନେପଡ଼େ ଅଗଣା।
ମନେପଡ଼େ ମା’ର ଡାକ।
ଆଉ ମନେପଡ଼େ ବାପାଙ୍କ ସେଇ ନିରବ ହସ।
ଛୋଟବେଳେ ନୂଆଖାଇ ଆସିଲେ ଆମ ଖୁସିର କୌଣସି ସୀମା ନଥିଲା। ନୂଆ ଜାମା, ନୂଆ ଚପଲ, ଘରେ ଘରେ ଖାଦ୍ୟର ଆୟୋଜନ—ସବୁକିଛି ନୂଆ ଲାଗୁଥିଲା। ଘର ଅଗଣାରେ ଭାଇଭଉଣୀ, ସାଙ୍ଗସାଥୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହ ହସଖୁସିରେ କଟିଯାଉଥିଲା ସାରା ଦିନ।
ସେତେବେଳେ ନୂଆଖାଇର ଅର୍ଥ ଥିଲା ନୂଆ ଜାମା, ଭଲ ଖାଇବା ଆଉ ଅନେକ ଖୁସି।
କିନ୍ତୁ ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ ନୂଆଖାଇର ଅର୍ଥ ବି ବଦଳିଗଲା।
ଏବେ ନୂଆ ଜାମାଠାରୁ ମା’ର ହାତରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଅଧିକ ଭଲ ଲାଗେ। ବଡ଼ ଭୋଜିଠାରୁ ପରିବାର ସହ ଏକାଠି ବସି ଦୁଇ ମୁଠା ଖାଇବା ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଲାଗେ। ଆଉ ବାପାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେବାର ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ହୁଏତ ଆଜି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉପହାର ଲାଗେ।
କେତେ ଲୋକ ନୂଆଖାଇ ପାଇଁ ଦୂର ସହରରୁ ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି। କେହି ଚାକିରିରୁ ଛୁଟି ନିଅନ୍ତି, କେହି ଦୂର ରାସ୍ତା ପାର ହୋଇ ଆସନ୍ତି। କାରଣ ଏହି ପର୍ବର ଅସଲି ଖୁସି କେବଳ ଭୋଜିରେ ନୁହେଁ—ଏହା ଘର ଫେରିବାରେ।
ଘରକୁ ଫେରିଲେ ମା’ ପ୍ରଥମେ ପଚାରେ—
“କେତେ ଦିନ ରହିବୁ?”
ପ୍ରଶ୍ନଟା ଛୋଟ, କିନ୍ତୁ ତା’ ଭିତରେ ଲୁଚିଥାଏ ଅନେକ ଭଲପାଇବା।
ବାପା ବେଶି କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ। ଚୁପଚାପ ପାଖରେ ବସି ଖବର ନିଅନ୍ତି। କେବେ ଟଙ୍କା ଅଛି କି ନାହିଁ ପଚାରନ୍ତି, କେବେ ଶରୀର କେମିତି ଅଛି ପଚାରନ୍ତି। ସେଇ କିଛି କଥାରେ ହିଁ ଥାଏ ବାପାଙ୍କ ସବୁ ସ୍ନେହ।
ନୂଆଖାଇ ଦିନ ଘର ଭରିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ନୂଆଖାଇ ବାସି ଦିନ ଘରଟା ପୁଣି ଟିକେ ଖାଲି ଖାଲି ଲାଗେ।
ହୁଏତ ସେ ଜାଣନ୍ତି, ଆଜି ପୁଣି ପିଲାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଫେରିଯିବେ।
କିନ୍ତୁ ମା’-ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କିଛି ଦିନର ସାଥି ହିଁ ସାରା ବର୍ଷର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଖୁସି।
ନୂଆଖାଇ ବାସି ଆମକୁ ଏଇ କଥାଟା ହିଁ ମନେ ପକାଇଦିଏ—ଜୀବନରେ ଯେତେ ବଡ଼ ହେଲେ ବି, ଯେତେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ ବି, ମଣିଷର ମନ ସବୁବେଳେ ନିଜ ଘର ଆଉ ନିଜ ମାଟି ପାଖକୁ ଫେରିଆସେ।
ଆମେ ଅନେକ କିଛି ଖୋଜୁଛୁ—ଟଙ୍କା, ସଫଳତା, ସମ୍ମାନ, ଭଲ ଜୀବନ। କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଶାନ୍ତିଟିଏ ମା’ର ପଣତରେ ମିଳେ, ଯେଉଁ ସୁରକ୍ଷାଟିଏ ବାପାଙ୍କ ଛାଇଁରେ ମିଳେ, ସେଇ ଅନୁଭବକୁ ଦୁନିଆର କୌଣସି ଜିନିଷ କିଣିପାରେ ନାହିଁ।
ନୂଆଖାଇ ଆସେ।
ନୂଆଖାଇ ଚାଲିଯାଏ।
ପୁଣି ଆସନ୍ତା ବର୍ଷ ନୂଆ ଧାନ ଆସିବ, ନୂଆ ଖୁସି ଆସିବ, ଘର ଅଗଣା ପୁଣି ହସିବ।
କିନ୍ତୁ ଆମ ଭିତରେ ରହିଯିବ ଏହି ବର୍ଷର ନୂଆଖାଇର କିଛି ଛବି—ମା’ର ମୁହଁ, ବାପାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ, ପରିବାରର ହସ ଆଉ ନିଜ ମାଟିର ସେଇ ମହକ।
ଦିନେ ଆମେ ବି ବୁଢ଼ା ହୋଇଯିବା।
ସେତେବେଳେ ହୁଏତ ଆମ ପିଲାମାନେ ପଚାରିବେ—
“ବାପା, ତୁମ ଛୋଟବେଳର ନୂଆଖାଇ କେମିତି ଥିଲା?”
ସେତେବେଳେ ହୁଏତ ଆମେ ହସି କହିବା—
ନୂଆଖାଇ ବାସି ହୋଇଯାଏ…
ହେଲେ ମା’ର ଭଲପାଇବା, ବାପାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଉ ନିଜ ମାଟିର ସ୍ମୃତି କେବେ ବାସି ହୁଏନାହିଁ।
ଆଉ ବୋଧେ ଦିନେ, ଆମେ ନଥିବା ପରେ ବି, ଆମ ପିଲାମାନେ ନୂଆଖାଇ ଦିନ ଘର ଅଗଣାରେ ବସି କହିବେ—
“ସେ ମଣିଷଟା ଥିଲା ବୋଲି… ନୂଆଖାଇଟା ଆହୁରି ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା।”
ସେଇଟା ହିଁ ବୋଧେ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି।
ଲେଖକ:- ହେମନ୍ତ କୁମାର ନାୟକ
Thanks for reading: ନୂଆଖାଇ ବାସି—ପର୍ବ ସରିଯାଏ, ସ୍ମୃତି କେବେ ବାସି ହୁଏନାହିଁ, Sorry, my English is bad:)