ମା’ ମାଣିକେଶ୍ୱରୀ ଘୁମୁରା ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ନେଇ ଅର୍ଥାଭାବ ଭଳି ସମସ୍ୟାର ଚର୍ଚ୍ଚା ଏହି ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଆହୁରି ଗମ୍ଭୀର କରିଛି। ଘୁମୁରାର ସୁର, ତାଳ ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ିକୁ ଶିଖାଇବାକୁ ଯଦି ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ର ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବ, ତେବେ ଲୋକକଳା ସୁରକ୍ଷାର ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା କେବଳ କାଗଜ ଓ ମଞ୍ଚରେ ସୀମିତ ରହିଯିବ ନାହିଁ କି?
ମଞ୍ଚରେ ତାଳି, ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଅଭାବ!
ଘୁମୁରା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ହେଲେ ଅତିଥିଙ୍କ ପାଇଁ ମଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଫୁଲମାଳା, ସମ୍ମାନ, ଭାଷଣ—ସବୁକିଛି ଠିକ୍ଠାକ୍। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ କଳାକାର ତିଆରି ହେଉଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆବଶ୍ୟକ ସହଯୋଗ ନଥିଲେ ଏହାକୁ କ’ଣ କୁହାଯିବ?
କଳାକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରିବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ କଳାକାରଙ୍କ ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା କଷ୍ଟକର!
ଫଟୋରେ ସଂସ୍କୃତି, ବାସ୍ତବରେ ସମସ୍ୟା?
ଆଜିକାଲି କୌଣସି ପାରମ୍ପରିକ କଳାର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ହେଲେ ଫଟୋ ଉଠେ, ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ପୋଷ୍ଟ ହୁଏ, “ଆମ ଐତିହ୍ୟ, ଆମ ଗର୍ବ” ଲେଖାଯାଏ। ଏହା ଭଲ କଥା। କିନ୍ତୁ ଫଟୋ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ କଳା ବଞ୍ଚେ ନାହିଁ।
କଳା ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦରକାର ନିୟମିତ ତାଲିମ, କଳାକାରଙ୍କ ସମ୍ମାନ, ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ, ଆର୍ଥିକ ସହଯୋଗ ଏବଂ ଦୀର୍ଘମିଆଦୀ ଯୋଜନା।
ଏବେ ଆତ୍ମସମୀକ୍ଷାର ସମୟ
ଘୁମୁରାକୁ କେବଳ ଉତ୍ସବ ଓ ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇବାର ମାଧ୍ୟମ ନକରି ଏହାକୁ ଏକ ସଜୀବ ପାରମ୍ପରିକ କଳା ଭାବେ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ପ୍ରଶ୍ନ ଏବେ ଏତିକି—ଘୁମୁରାର ତାଳ ଯେପରି ଥମି ନଯାଉ, ସେଥିପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ କିଏ ନେବ?
କାରଣ ଆଜି ଯଦି ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ର ଦୁର୍ବଳ ହୁଏ, କାଲି ଘୁମୁରାର ତାଳ ଦୁର୍ବଳ ହେବ। ଆଉ ଦିନେ ମଞ୍ଚରେ ଘୁମୁରା ନଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଳି ବଜାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ରହିବେ ନାହିଁ।
ବ୍ୟଙ୍ଗ ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ଆତ୍ମସମୀକ୍ଷାର ପ୍ରଶ୍ନ—ଆମେ ଘୁମୁରାକୁ ଭଲ ପାଉଛୁ, ନା କେବଳ ଘୁମୁରା ସହ ଫଟୋ ଉଠାଇବାକୁ?
— ସିଂହନାଦ (SIMHANAAD)
Thanks for reading: ଘୁମୁରା ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ର, କିନ୍ତୁ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ବଞ୍ଚାଇବ କିଏ?, Sorry, my English is bad:)