ଆଜିକାଲି ମଣିଷର ଜୀବନ ବହୁତ ସହଜ ହୋଇଯାଇଛି। ଦୁଃଖ ହେଲେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇବାକୁ ପଡ଼ୁନାହିଁ, ଲୁହ ପୋଛିବାକୁ ପଡ଼ୁନାହିଁ—କେବଳ ଗୋଟିଏ ଷ୍ଟାଟସ୍ ଦେଇଦିଅନ୍ତୁ।
“କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ହରାଇବା ମଧ୍ୟ ଜୀବନର ଏକ ଶିକ୍ଷା…”
ବାସ୍!
ତା’ପରେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—କିଏ ପଚାରୁଛି, “କ’ଣ ହେଲା?”
ଜଣେ ପଚାରିଲେ ଆପଣଙ୍କ ଉତ୍ତର—
“କିଛି ନାହିଁ।”
କିଛି ନାହିଁ?
ତା’ହେଲେ ଷ୍ଟାଟସ୍ କାହିଁକି?
ଏହି “କିଛି ନାହିଁ” ହିଁ ଆଜିକାଲିର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାହାଣୀ!
ଷ୍ଟାଟସ୍ରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି
ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ଖୋଲିଲେ ଲାଗେ—ଦୁନିଆରେ କାହାରି ଦୁଃଖ ନାହିଁ।
ଜଣେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ଫଟୋ ଦେଇଛନ୍ତି।
କ୍ୟାପ୍ସନ୍—“Enjoying life.”
ଆଉ ଜଣେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ।
କ୍ୟାପ୍ସନ୍—“Peace.”
ତୃତୀୟ ଜଣେ ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟରେ।
କ୍ୟାପ୍ସନ୍—“Food, mood and happiness.”
ଫଟୋ ଦେଖି ଆମେ ଭାବୁଛୁ—ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ସୁନ୍ଦର, କେବଳ ଆମ ଜୀବନଟା ଖରାପ!
ତା’ପରେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା ଆରମ୍ଭ।
ସେ ଗାଡ଼ି କିଣିଲା—ଆମର ଚିନ୍ତା।
ସେ ଘର କଲା—ଆମର ଚିନ୍ତା।
ସେ ବିଦେଶ ଗଲା—ଆମର ଚିନ୍ତା।
ସେ ବିବାହ କଲା—ଘରେ ଆମ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା!
ଅର୍ଥାତ୍ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଷ୍ଟାଟସ୍ ଦେଖି ଦେଖି ଆମ ନିଜ ଷ୍ଟାଟସ୍ ଖରାପ ହୋଇଯାଉଛି।
ପ୍ରେମର ନୂଆ ନିୟମ
ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରେମରେ ଅପେକ୍ଷା ଥିଲା।
ଏବେ ପ୍ରେମରେ “Last Seen” ଅଛି।
ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରେମିକା ପଚାରୁଥିଲେ—
“ମୋତେ ଭଲ ପାଅ?”
ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ—
“Online ଥିଲ, ମୋତେ Reply କାହିଁକି କଲନି?”
ପ୍ରେମିକ କହିଲା—
“ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲି।”
ଉତ୍ତର ଆସିଲା—
“Online ଥାଇ ବ୍ୟସ୍ତ?”
ବାସ୍! ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ତଦନ୍ତ।
କାହା ସହ ଚାଟ୍?
କାହିଁକି ଚାଟ୍?
କେତେ ସମୟ ଚାଟ୍?
ତା’ପରେ ମୋବାଇଲ୍ ଚେକ୍।
ପାସ୍ୱାର୍ଡ ଚେକ୍।
ଗ୍ୟାଲେରୀ ଚେକ୍।
ଶେଷରେ ସମ୍ପର୍କ ଚେକ୍!
ଆଜିକାଲି ପ୍ରେମ ତୁଳନାରେ ମୋବାଇଲ୍ର ବ୍ୟାଟେରୀ ଅଧିକ ଦିନ ଟିକୁଛି।
ଘରେ ଚାରିଜଣ, କଥା ଶୂନ
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବ୍ୟଙ୍ଗ ଆମ ଘରେ ଘଟୁଛି।
ବାପା ମୋବାଇଲ୍ରେ ନ୍ୟୁଜ୍ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ମା’ ଫୋନ୍ରେ ଭିଡିଓ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ପୁଅ ଗେମ୍ ଖେଳୁଛି।
ଝିଅ ରିଲ୍ ଦେଖୁଛି।
ଆଉ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଘରେ ବସି “Good Morning” ପଠାଉଛନ୍ତି।
ପାଖରେ ବସିଥିବା ମା’କୁ “Good Morning” କହିବା ପାଇଁ ମୋବାଇଲ୍ ଦରକାର ନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ଆମେ ସେତିକି ସମୟ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରୁନାହୁଁ।
ଏହା ହିଁ ଆଧୁନିକ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବ୍ୟଙ୍ଗ।
ହଜାରେ ଫଲୋଅର୍, ଜଣେ ବି ନାହିଁ
ଆମ ଫଲୋଅର୍ ହଜାରେ।
କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ମନ ଖରାପ ହେଲେ ଫୋନ୍ କରିବାକୁ ଜଣେ ମଣିଷ ନାହିଁ।
ପୋଷ୍ଟରେ ୫୦୦ ଲାଇକ୍।
କିନ୍ତୁ ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବାକୁ ୫ ଜଣ ନାହାନ୍ତି।
ଷ୍ଟାଟସ୍ରେ ଶହ ଶହ Heart।
କିନ୍ତୁ ମନ ଭାଙ୍ଗିଲେ ହୃଦୟରେ ହାତ ରଖିବାକୁ ଜଣେ ମଣିଷ ନାହିଁ।
ତେବେ ଏହି ଲାଇକ୍ର ମୂଲ୍ୟ କ’ଣ?
ଶେଷରେ ଗୋଟିଏ କଥା
ମୋବାଇଲ୍ ଖରାପ ନୁହେଁ।
ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ବି ଖରାପ ନୁହେଁ।
ଖରାପ ହେଉଛି—ଆମେ ତାହାକୁ ଜୀବନର ମାଲିକ କରିଦେଇଛୁ।
ଆମେ ଷ୍ଟାଟସ୍ ବଦଳାଉଛୁ, କିନ୍ତୁ ଅଭ୍ୟାସ ବଦଳାଉନାହୁଁ।
DP ବଦଳାଉଛୁ, କିନ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ବଦଳାଉନାହୁଁ।
ପାସ୍ୱାର୍ଡ ବଦଳାଉଛୁ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କର ଭାଷା ବଦଳାଉନାହୁଁ।
ତେଣୁ ଦିନକୁ କିଛି ସମୟ ମୋବାଇଲ୍କୁ ନୁହେଁ, ମଣିଷକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
କାହାର ଷ୍ଟାଟସ୍ ଦେଖିବା ବଦଳରେ ପାଖରେ ବସିଥିବା ମଣିଷଟିର ମୁହଁ ଦେଖନ୍ତୁ।
ହୁଏତ ସେ ହସୁଛି।
କିନ୍ତୁ ହୁଏତ ସେହି ହସ ପଛରେ ଲୁଚିଛି ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଦୁଃଖ।
ସେହି ଦୁଃଖର କୌଣସି “Like” ନାହିଁ।
କୌଣସି “Share” ନାହିଁ।
କୌଣସି “Comment” ନାହିଁ।
କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଦରକାର—
ଜଣେ ମଣିଷ, ଯିଏ କହିବ—“କ’ଣ ହେଲା? ମୋତେ କହ…”
କାରଣ ଶେଷରେ—
ଅନଲାଇନ୍ ଷ୍ଟାଟସ୍ ହଜାର ଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅଫଲାଇନ୍ ଦୁଃଖ ବୁଝିବାକୁ ଜଣେ ମଣିଷ ହିଁ ଯଥେଷ୍ଟ।
Thanks for reading: ଅନଲାଇନ୍ ଷ୍ଟାଟସ୍—ଅଫଲାଇନ୍ ଦୁଃଖ, Sorry, my English is bad:)