କିଛି ସ୍ମୃତିକୁ ଭୁଲିବା ପାଇଁ ମଣିଷ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେତେ ଅଧିକ ମନେ ପଡ଼େ। ସମୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ, ଜୀବନ ନୂଆ ଲୋକ, ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ ଓ ନୂଆ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଭରିଯାଏ; ତଥାପି ମନର କୌଣସି ଗୋଟିଏ ନିରବ କୋଣରେ ଜଣେ ମଣିଷ ସେମିତି ହିଁ ରହିଯାଏ—ଯେମିତି ପ୍ରଥମ ଦେଖାର ଦିନ ଥିଲା।
ମୋ ମନରେ ବି ସେମିତି ଜଣେ ଅଛି।
ତାକୁ ମୁଁ ଆଜି ବି ମନେ ପକାଏ—ତା'ର ମୁହଁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ତା'ର ଆଖି ପାଇଁ ନୁହେଁ; ବରଂ ତା'ର ବେଣୀରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ସେଇ ଛୋଟ ରିବନ୍ ଫିତା ପାଇଁ।
ହଁ…
ତୋ ରିବନ୍ ଫିତା।
ସେତେବେଳେ ଆମେ ବୋଧହୁଏ ପ୍ରେମର ବୟସରେ ପହଞ୍ଚି ନଥିଲୁ। ଆମ ହାତରେ ଥିଲା ବହି, କାନ୍ଧରେ ସ୍କୁଲ୍ ବ୍ୟାଗ୍ ଆଉ ଆଖିରେ ଥିଲା ଅଜଣା ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ।
କିନ୍ତୁ ସେଇ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ତୁ ଥିଲୁ।
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସ୍କୁଲ୍ ଯିବା ରାସ୍ତାରେ ମୋ ଆଖି ପ୍ରଥମେ ଖୋଜୁଥିଲା ତୋତେ। ଦୂରରୁ ଦୁଇଟି ବେଣୀ ଦେଖାଗଲେ ମନ କହୁଥିଲା—“ସେ ଆସିଗଲା!”
ଆଉ ଯେତେବେଳେ ତୋ ବେଣୀର ରିବନ୍ ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ମୋ ମନରେ ଯେମିତି କିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ଘଣ୍ଟି ବଜାଇଦେଉଥିଲା।
ତୁ କେବେ ଜାଣିନଥିଲୁ।
ତୁ ଜାଣିନଥିଲୁ, ତୋ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ଜଣେ ପିଲା ପ୍ରତିଦିନ ତୋ ରିବନ୍ର ଦୋଳନରେ ନିଜ ଛୋଟ ଛୋଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଖୋଜୁଥିଲା।
ତୁ ଜାଣିନଥିଲୁ, ତୁ ଥରେ ପଛକୁ ଚାହିଁ ହସିଦେଲେ ସେ ଦିନଟା ମୋ ପାଇଁ ପର୍ବ ହୋଇଯାଉଥିଲା।
ତୁ ଜାଣିନଥିଲୁ, ତୁ ଗୋଟିଏ ଦିନ ସ୍କୁଲ୍ ନ ଆସିଲେ ମୁଁ ଅଜାଣତରେ ଘଣ୍ଟାକୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖୁଥିଲି।
ସେତେବେଳେ ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା, ଏସବୁ ସାଧାରଣ କଥା।
ଆଜି ବୁଝୁଛି—
ସେଇଟା ଥିଲା ପ୍ରେମର ପ୍ରଥମ ପଦଚିହ୍ନ।
ତା'ପରେ ଦିନ ବଦଳିଲା। ବର୍ଷ ବଦଳିଲା। ଆମେ ବଡ଼ ହେଲୁ।
ସ୍କୁଲ୍ର ଘଣ୍ଟି ଥମ୍କିଗଲା, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନରେ ତୋ ପାଇଁ ବାଜୁଥିବା ସେଇ ଘଣ୍ଟି କେବେ ଥମିଲା ନାହିଁ।
ଜୀବନ ଆମକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରାସ୍ତାରେ ନେଇଗଲା। ତୁ କେଉଁଠି ହଜିଗଲୁ, ମୁଁ ଜାଣିଲି ନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ମୋ ସ୍ମୃତିରେ ତୁ ଆଜି ବି ସେଇ ପୁରୁଣା ରାସ୍ତାରେ ଚାଲୁଛୁ।
ପବନ ଆସୁଛି।
ତୋ ରିବନ୍ ଫିତା ଉଡ଼ୁଛି।
ତୁ ହାତ ବଢ଼ାଇ ତାକୁ ସଜାଡ଼ି ଦେଉଛୁ।
ଆଉ ମୁଁ ଦୂରରୁ ତୋତେ ଦେଖି ହସୁଛି।
କେବେ କେବେ ଭାବେ, ଯଦି ହଠାତ୍ ଦିନେ ତୋ ସହିତ ଦେଖା ହୋଇଯାଏ?
ବୋଧହୁଏ ତୁ ମୋତେ ଚିହ୍ନିବୁ ନାହିଁ।
ହୁଏତ ମୋ ମୁହଁରେ ବୟସର ଚିହ୍ନ ଦେଖି ତୁ ଚୁପ୍ ହୋଇଯିବୁ।
ହୁଏତ ମୁଁ ବି ତୋତେ ଦେଖି କିଛି କହିପାରିବି ନାହିଁ।
କେବଳ ମୋ ଆଖି ତୋ ବେଣୀକୁ ଖୋଜିବ।
ହୁଏତ ଆଜି ଆଉ ସେଇ ରିବନ୍ ଫିତା ନଥିବ।
କିନ୍ତୁ ମୋ ମନ ତାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଖୋଜିବ।
କାରଣ ମୋ ପାଇଁ ତୋ ରିବନ୍ ଫିତା କେବଳ ଏକ ଫିତା ନଥିଲା।
ସେ ଥିଲା ମୋ ଶୈଶବର ପ୍ରଥମ ଭଲପାଇବା।
ମୋ ଯୌବନର ପ୍ରଥମ ସ୍ୱପ୍ନ।
ମୋ ହୃଦୟର ପ୍ରଥମ ଅକୁହା କଥା।
ଆଉ ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଅଧୁରା କାହାଣୀ।
ଆଜି ବି କେବେ ପବନରେ କୌଣସି ରିବନ୍ ଫିତା ଦୋଳିଲେ ମୁଁ ହଠାତ୍ ଥମ୍କିଯାଏ।
ମନେ ହୁଏ—
ହୁଏତ ତୁ ଆସୁଛୁ।
ହୁଏତ ତୁ ପୁଣି ସେଇ ଦିନକୁ ଫେରିଆସୁଛୁ।
ହୁଏତ ଆମର ସେଇ ଅଧୁରା କଥାଟି ଆଜି ପୂରା ହେବ।
କିନ୍ତୁ ତା'ପରେ ବାସ୍ତବତା ମୋତେ ହସି କହେ—
“ସେ ସମୟ ଆଉ ଫେରିବ ନାହିଁ।”
ମୁଁ ଚୁପ୍ ହୋଇଯାଏ।
ଆକାଶକୁ ଚାହେଁ।
ଆଉ ମନେ ମନେ କହେ—
“ସମୟ ଫେରିବା ଦରକାର ନାହିଁ…
ତୁ ମୋ ମନରେ ଯେମିତି ଅଛୁ, ସେମିତି ହିଁ ରହିଥା।
କାରଣ ତୋ ରିବନ୍ ଫିତାରେ ବନ୍ଧା ସେଇ ଛୋଟ ପ୍ରେମଟି ହିଁ ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ନିର୍ମଳ ସ୍ମୃତି।”
କିଛି ପ୍ରେମ ମିଳନ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନିଏନାହିଁ।
କିଛି ପ୍ରେମ କେବଳ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନିଏ।
ଆଉ ମୋର ସେଇ ପ୍ରେମ…
ଆଜି ବି ତୋ ବେଣୀରେ ନୁହେଁ,
ମୋ ହୃଦୟରେ ବନ୍ଧା ଅଛି—
ତୋ ରିବନ୍ ଫିତା ହୋଇ।
— ଲେଖକ
ହେମନ୍ତ କୁମାର ନାୟକ
Thanks for reading: ତୋ ରିବନ୍ ଫିତା…, Sorry, my English is bad:)