ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଜ୍ୱରଟା ଟିକେ ବଢ଼ିଗଲା। ଘରଲୋକ କହିଲେ, "ଚାଲ, ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଯିବା।" ମୁଁ ବି ଭାବିଲି—ସରକାର ଅଛନ୍ତି, ଡାକ୍ତରଖାନା ଅଛି, ଡାକ୍ତର ଅଛନ୍ତି, ଔଷଧ ଅଛି; ଆଉ ଭୟ କାହିଁକି?
ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଞ୍ଚି ବୁଝିଲି, ଏଠାରେ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ପୂର୍ବରୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଚିକିତ୍ସା ହୁଏ। ପ୍ରଥମେ ପଞ୍ଜୀକରଣ ପାଇଁ ଲାଇନ୍, ତାପରେ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଲାଇନ୍, ପୁଣି ପରୀକ୍ଷାର ଲାଇନ୍, ଶେଷରେ ଔଷଧର ଲାଇନ୍। ଲାଗୁଥିଲା ମୁଁ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ନୁହେଁ, ଲାଇନ୍ର ଏକ ବିଶାଳ ପ୍ରଦର୍ଶନୀକୁ ଆସିଛି।
ଡାକ୍ତରବାବୁ ମୋତେ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, "କ'ଣ ଅସୁବିଧା?" ମୁଁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି, ସେତେବେଳକୁ ତାଙ୍କ କଲମ ପ୍ରେସକ୍ରିପ୍ସନ୍ ଲେଖି ସାରିଦେଲା। ମୋତେ ଲାଗିଲା, ମୋ ରୋଗ ଅପେକ୍ଷା ତାଙ୍କ କଲମ ଅଧିକ ସୁସ୍ଥ!
ଔଷଧ କାଉଣ୍ଟରରେ ଗଲି। କର୍ମଚାରୀ କହିଲେ, "ଦୁଇଟି ଔଷଧ ଅଛି, ବାକି ବାହାରୁ କିଣିନିଅ।" ମନେ ମନେ ଭାବିଲି—ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନା ମୋତେ ଚିକିତ୍ସାଠାରୁ ଅଧିକ ବଜାର ଦର ବୁଝାଇଦେଲା।
ସେତେବେଳେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ କହିଲେ, "ବାପା, ମୋର ନମ୍ବର କେବେ ଆସିବ?" ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକ ହସି କହିଲେ, "ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ କାକା, ଏଠାରେ ସମୟ ନୁହେଁ, ଭାଗ୍ୟ ଡାକେ!"
ତଥାପି ଏହି କାହାଣୀର ଆଉ ଏକ ପଟ ଅଛି। ଭିତରେ ଡାକ୍ତରମାନେ ଲଗାତାର ରୋଗୀ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ନର୍ସମାନେ ବିଶ୍ରାମ ବିନା କାମ କରୁଛନ୍ତି। କର୍ମଚାରୀମାନେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳୁଛନ୍ତି। ସମସ୍ୟା ସବୁବେଳେ ବ୍ୟକ୍ତିର ନୁହେଁ; ଅନେକ ସମୟରେ ସୀମିତ କର୍ମଚାରୀ, ଅଧିକ ରୋଗୀ ଓ ଅଭାବୀ ସମ୍ବଳ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ କାରଣ ହୋଇଥାଏ।
ସେଥିପାଇଁ ରମ୍ୟରଚନାର ଶେଷରେ ଏତିକି କହିବି—
"ବେ ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନା! ତୁମ ଉପରେ ଲୋକଙ୍କର ଭରସା ଅଛି। ଲାଇନ୍ କମୁ, ଔଷଧ ବଢ଼ୁ, ଅପେକ୍ଷା ହ୍ରାସ ପାଉ, ଆଉ ରୋଗୀ ହସି ହସି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତୁ। ସେହି ଦିନଟା ହିଁ ହେବ ପ୍ରକୃତ ସୁସ୍ଥତାର ଦିନ।"
Thanks for reading: ବେ ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନା!, Sorry, my English is bad:)