— ଏକ ରମ୍ୟ ରଚନା
କେହି ଜଣେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ କହିଥିଲେ—"ଜୀବନ ଭଡ଼ା ଘର ପରି, ସାମାନ କମ୍ ରଖ।" ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ମୋର ମନେ ହେଲା, ଯଦି ଏହି ଉପଦେଶ ଆମ ଦେଶର ଲୋକେ ସତରେ ମାନିଥାନ୍ତେ, ତେବେ କବାଡ଼ିଆଙ୍କ ଦୋକାନ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ!
ଆମ ଘରର ଅବସ୍ଥା ଏମିତି ଯେ, ଭଗବାନ ହଠାତ୍ ଆସି ପଚାରିଦିଅନ୍ତି—"ପୁଅ, ତୁ ଏଠାରେ ରହୁଛୁ କି ଗୋଦାମ ଚଳାଉଛୁ?" ଗୋଟିଏ କୋଠରୀରେ ତିନୋଟି ଭଙ୍ଗା କୁର୍ସି, ପାଞ୍ଚଟି ପୁରୁଣା ମୋବାଇଲ୍, ଆଠଟି ଚାର୍ଜର, ଯାହାର ମାଲିକ କିଏ ତାହା ଘରର କେହି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ତଥାପି ଘରର ମୁଖିଆଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତର—"ରଖ... କେବେ ନା କେବେ କାମରେ ଲାଗିବ!"
ଆମ ଦେଶରେ "କେବେ କାମରେ ଲାଗିବ" ବୋଲି କହି କେତେ ଆବର୍ଜନା ଜମା ହୁଏ, ତାର ହିସାବ ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କେବଳ ଘରରେ ନୁହେଁ, ମନରେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଏମିତି ସାମାନ ଜମା କରିଥାଉ। ଦଶ ବର୍ଷର ପୁରୁଣା ରାଗ, କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ଅଭିମାନ, ପଡ଼ୋଶୀର ସଫଳତା ଦେଖି ଇର୍ଷ୍ୟା, ନିଜର ଅହଂକାର—ସବୁକୁ ମନର ଆଲମିରାରେ ତାଲା ପକାଇ ରଖିଥାଉ। ସେଠାରେ ଖୁସି ପାଇଁ ଜାଗା ମିଳେନି, କିନ୍ତୁ ଚିନ୍ତା ପାଇଁ ଏସି ରୁମ୍ ରିଜର୍ଭ!
ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ଆସିବା ପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସାମାନ ଯୋଗ ହୋଇଛି—ସେଲ୍ଫି। ମୋବାଇଲ୍ ଗ୍ୟାଲେରୀରେ ଏତେ ସେଲ୍ଫି ଯେ, ନିଜର ଆଧାର କାର୍ଡର ଫଟୋ ଖୋଜିବାକୁ ଅଧା ଘଣ୍ଟା ଲାଗେ। ତଥାପି ପ୍ରତିଦିନ ନୂଆ ପୋଜ୍, ନୂଆ ଫିଲ୍ଟର୍ ଓ ନୂଆ କ୍ୟାପ୍ସନ୍—"ଜୀବନ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର!" କିନ୍ତୁ ଘରର ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଲେ ଲାଗେ—ସୁନ୍ଦର ଜୀବନ ନୁହେଁ, ସୁନ୍ଦର ବିଶୃଙ୍ଖଳା!
ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଅନାବଶ୍ୟକ ସାମାନ ବୋହି ବୁଲୁଛୁ। "ସେ ମୋତେ ବିବାହକୁ ଡାକିନଥିଲା", "ସେ ମୋ ପୋଷ୍ଟକୁ ଲାଇକ୍ କରିନଥିଲା", "ସେ ମୋତେ ଗୁଡ୍ ମର୍ଣ୍ଣିଙ୍ଗ ମେସେଜ୍ ପଠାଇନଥିଲା"—ଏହି ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାକୁ ଆମେ ଏମିତି ସାଇତି ରଖୁଛୁ, ଯେପରି ସୁନାର ଭଣ୍ଡାର!
ମଜା କଥା ହେଉଛି, ଜୀବନର ଶେଷ ଦିନ ଆସିଲେ କୌଣସି ଆଲମିରା, କୌଣସି ଟଙ୍କା, କୌଣସି ଦାମୀ ମୋବାଇଲ୍ କିମ୍ବା ବ୍ରାଣ୍ଡେଡ୍ ପୋଷାକ ସାଙ୍ଗରେ ଯାଏନାହିଁ। ସବୁ ଏଠିରେ ରହିଯାଏ। ସାଙ୍ଗରେ ଯାଏ କେବଳ ଭଲ କାମ, ଭଲ ବ୍ୟବହାର ଓ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଛାଡ଼ିଯାଇଥିବା ସ୍ମୃତି।
ତେଣୁ ଜୀବନ ଯଦି ସତରେ ଭଡ଼ା ଘର, ତାହେଲେ ଅନାବଶ୍ୟକ ସାମାନ ନୁହେଁ, ଭଲପାଇବା ସଞ୍ଚୟ କରନ୍ତୁ। ରାଗ କମାନ୍ତୁ, ହସ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ବାହାରେ ଫିଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତୁ, ସ୍ନେହକୁ ଘରେ ରଖନ୍ତୁ। କାରଣ ଗୋଟେ ଦିନ ଉପରବାଲା ହସି ହସି କହିଦେବେ—
"ଭଡ଼ାର ସମୟ ସରିଗଲା… ଘର ଖାଲି କରନ୍ତୁ। ଆଉ ହଁ… ଏତେ ଯତ୍ନରେ ସଞ୍ଚୟ କରିଥିବା ସାମାନ ସବୁ ଏଠିରେ ରହିବ!"
ସେତେବେଳେ ବୁଝିବେ—ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସଞ୍ଚୟ ସାମାନ ନୁହେଁ, ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାର।
Thanks for reading: ଜୀବନ ଭଡ଼ା ଘର, ଆମେ କେବଳ ଅସ୍ଥାୟୀ ଭଡ଼ାଟିଆ!, Sorry, my English is bad:)