ଅହଙ୍କାର କରି କ'ଣ ପାଇବୁ ରେ, ନାରାୟଣ?

 

ସମ୍ପାଦକଙ୍କ କଲମରୁ.....

ଅହଙ୍କାରର ରୋଗ ପାଇଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଔଷଧ ବାହାରିନାହିଁ। ତେବେ ଏହାର ଲକ୍ଷଣ ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟ—ଲୋକଟିଏ ନିଜକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କାହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିପାରେନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଠେ, ପବନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହେ, ଆଉ ସମାଜ ତାଙ୍କ ଇସାରାରେ ଚାଲେ।

ଆଜିକାଲି ଅହଙ୍କାରର ମାପକାଠି ବଦଳିଯାଇଛି। କେହି ପଦବୀ ପାଇଲେ ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି। କେହି ଟିକେ ଧନୀ ହେଲେ ଗରିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ସମୟ ପାଆନ୍ତିନି। କେହି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ କିଛି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ ଭାବନ୍ତି—ସେଇଁ ହେଲେ ଜ୍ଞାନର ଶେଷ ଠିକଣା।

ବିଡ଼ମ୍ବନା ଏହି ଯେ, ଅହଙ୍କାରୀ ଲୋକ ନିଜକୁ ଉଚ୍ଚରେ ଉଠାଇବାକୁ ଯାଇ ନିଜ ମୂଲ୍ୟକୁ ନିଜେ କମାଇଦିଅନ୍ତି। ସମ୍ମାନ କେବେ ଦାବି କରି ମିଳେନାହିଁ; ଆଚରଣରେ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଲେ କେହି ରାଜା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ ହିଁ ସେ ରାଜା।

ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତିଦିନ ଆମକୁ ଶିଖାଏ—ଫଳରେ ଭରା ଡାଳ ନଇଁଯାଏ, ଖାଲି ଡାଳ ପବନରେ ଦୋଳି ନିଜକୁ ବଡ଼ ବୋଲି ଦେଖାଏ। ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି। ଜ୍ଞାନ, ଅନୁଭବ ଓ ମାନବିକତା ଯେତେ ବଢ଼େ, ବିନମ୍ରତା ସେତେ ବଢ଼ିବା କଥା।

ତେଣୁ ପଦ, ପଇସା, ପ୍ରଭାବ କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସାକୁ ନେଇ ଅହଙ୍କାର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଥରେ ଦର୍ପଣ ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇ ନିଜକୁ ପଚାରନ୍ତୁ—

"ଅହଙ୍କାର କରି କ'ଣ ପାଇବୁ ରେ, ନାରାୟଣ?"

ଯେଦିନ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ସତ୍ୟ ଉତ୍ତର ମିଳିଯିବ, ସେଦିନ ବୁଝିବେ—ମଣିଷକୁ ବଡ଼ କରେ ତା'ର ନମ୍ରତା, ତା'ର ସେବାଭାବ ଓ ତା'ର ଚରିତ୍ର; ଅହଙ୍କାର ନୁହେଁ।

Thanks for reading: ଅହଙ୍କାର କରି କ'ଣ ପାଇବୁ ରେ, ନାରାୟଣ?, Sorry, my English is bad:)